sessiz gemi

yüzünde sileceğin tonlarca umutsuzluk
gözlerinde sileceğin yüzlerce hikaye
gülüşlerinde sileceğin binlerce çaresizlik
elinden gelenin en iyisi bile, bitmişlik
tükenmişlik
çocuk kitaplarında yazan kocaman yalanlar
masallar
sessiz gemi denilen
limandan kalkıp giden o hayat
yol almış denizin ortasında yalnızlığa
pek bir şey kaybetmemiş umutlardan
anafartada var bir çaresizlik
kaptan yorulmuş dümeni tutmaktan

saçının tek telinden döküldü
yalnızlığına bir çare olmayan bedenlerden kaçıp gittin
bir tek sen kaldın geriye
yapayalnız
denizin ortasında
bir çare
yok mu bulutlarda, güneşte, gökyüzünde
beklediğin tüm umutlar
bulamadın mı ayağının altında kumlarda teker teker
bitmesin diye geriye kalan dalgalarda
uçmadın mı balık gibi
sessiz gemiden geriye kalan sadece kader
beklenilmeyen sonda yalnızlığa bırakılmış
nefesini tutup yüz derinlere en iyisi
kara yok yakınlarda
ve bitir cümlelerini rüzgarlara
son bir bakışın olsun ufuğa
mavide uykuya daldığında.....