mavi saçlı kızın masalı çok güzeldi

dereden denizler yapardı

kumdan dağlar

buluttan gökyüzü yapardı

yapraktan orman

çekirdeğinde dünya vardı boşluğun

içinde insan

sessizlikten çığlıklar üretirdi

yokluktan çıkar gelirdi

üstüne yün battaniyesini örtüp uyuduğunda 

kırmızı saçlı büyükannesi gelirdi aklına

uyumasını beklerdi

o uyuyunca kuş tüyü kanadıyla uçabilirdi

kurtarabilirdi dünyayı

annesi çıkar gelirdi 

çığlıklar atar, durmasını isterdi

gitmemesini

ama kız giderdi

gökyüzünde saçları siyaha çevrilirdi

gözleri yıldızlara dönüşür

yüreği aydedede kaybolurdu

turuncu saçlı ablası güneş gibi görünürdü yukardan

hep ona ulaşmaya çalışırdı

yeryüzünde kendini ararken kaybolurdu

çocukluğunu kaybetmişti

saçları lacivert olmuştu

solmuştu

ve hiç annesi olmadı aslında

herkes oydu bu masaldaki

tek başınaydı

isteseydi ağaçtan solucana bile dönüşebilirdi

kendi masalını kendisi yaratmıştı

her yerdeydi

yalnız ve karanlık bahçede

ininde yalnızdı

üstünde yün battaniye

iyi geceler…