Bahar

karanlığa gömülmüş bir hayalinde

elinden tutmuştu kız baharı

sonsuzluğa çekip götürmüştü

içi nerede bitiyorduysa dışı da orada bitiyordu

sessizlikte.

aşkların ulu yalnızlığında

söyle var mı akıp giden bir dünya

cam kenarında

bulutlar akıp giderken

dökülen yaprakların anında oluştuğu

bekle

bir gün gelecek derler elbet yüreğine

geri çevirme derler elbet 

gizle

gözle

gitme

bıraktığın yerde bulamazsan

karşına çıktığın yerde bulursun

bahar gelir yine

çünkü iki tane

birinde yapraklar dökülür

tıpkı umutlar gibi

diğerindeyse tazesi çıkar

güzeldir baharlar

sen tutmazsan

o senin elinden tutar...