"bir gün sen de benim düşen kirpiklerimi toplayacaksın. önce yanağımdan; sonra yatağından... ve o zaman ben olmayacağım. Çünkü parmaklarının arasında duran kirpiğimden dileyeceğim tek bir şey olacak: seninle mutlu olmak. Ama sen beni mutlu edemeyeceksin... yine de o kirpikler düşecek. artık ben de her gün mutluluk dileyeceğimde parmaklarımın arasına bile almadan sadece fiskelerle göndereceğim."

"bu kadar mı basit mutluluk? iki parmak ucunun arasında..."

"çok da kolay değil. ama saç tellerimden dileyemem ya seni. o kadar küçük parçalara sığman için dualar edeceğim...yine de mutlu etme beni. bir sonraki kirpiğim düşene kadar. mutsuz olmazsak ne anlamı kalır ki bu kirpiklerin?kavga etsek bile gel al onu yanaklarımdan... belki de ağlamış olurum da gözlerimi silerken koparmış olurum yanlışlıkla yanağımda bulurum kirpik. işte o zaman mutlu olurum; çünkü geleceğini bilirim..."

"ya benim kirpiklerim? hep ben mi mutsuz ederim yani? ben de mutsuz olamaz mıyım?"

"benim kirpiğimin düşmesine neden izin veresin?"