Cunku hayat oyle yorgundu ki gun basladiginda
Sessizligin ahini aldi
Mutsuzca oturdu kosesinde
Gariban haline uzulurcesine
Oysa ki gokyuzunde gunes parildiyordu
Camda olusturdugu aydinlikta gordu yuzunu
Vahini birakti pesinde umutsuzlugun
Neseaksamdan gomulmustu nehirlere
Sabahinda okyanustan suzuldu ruhuna
Merhaba sana da hayat
Kim ne derse desin
Bir gunden ibaretsin
O da bugun
Ve bir parca yoksulluguma kanmadan
Bakicam gozlerinin icine
Ve vazgecicem sevdadan...
Bir kız var. Görünmeyen bulutlarında uçuyor, parlamayan güneşinde ısınıyor. her sene büyüdüğü için yaşını söylemeye de gerek duymuyor. duygusal, stres dolu. ne yapması gerektiğini bilemediği için tüm varlığıyla ve edebiyatıyla burada.
Hiç yorum yok :
Yorum Gönder